آهی بلند از ...

گریه کن گریه قشنگه گریه سهم دل تنگه

گریه کن گریه غروبه مرهم این راه دوره
سر بده آواز هق‎هق خالی کن دلی که تنگه

گریه کن گریه قشنگه گریه قشنگه
گریه سهم دل تنگه گریه کن گریه قشنگه

بزا پروانه احساس دلتو بغل بگیره
بغض کهنه‎رو رها کن تا دلت نفس بگیره

نکنه تنها بمونی دل به غصه‎ها بدوزی
تو بشی مثل ستاره تو دل شبا بسوزی

گریه کن گریه قشنگه گریه سهم دل تنگه
گریه کن گریه قشنگه گریه سهم دل تنگه

گریه کن گریه غروبه مرهم این راه دوره
سر بده آواز هق‎هق خالی کن دلی که تنگه

گریه کن گریه قشنگه گریه قشنگه
گریه سهم دل تنگه گریه کن گریه قشنگه....

تنهایی را دوست دارم زیرا بی وفا نیست ...
تنهایی را دوست دارم زیرا عشق دروغی در آن نیست ...
تنهایی را دوست دارم زیرا تجربه کردم ...
تنهایی را دوست دارم زیرا خداوند هم تنهاست .. .
تنهایی را دوست دارم زیرا.... در کلبه تنهایی هایم در انتظار خواهم گریست و انتظار کشیدنم را پنهان خواهم کرد
میدونی سخت ترین روزا برای آدم چه روزیه ؟؟؟
روزی که قلبهایی که در کنار هم برای هم می تپیدن از هم جدا بشن. دلهایی که محرم هم بودن محرم دل کس دیگری بشن



بودنم را هیچ کس باور نداشت
هیچ کس کاری به کار من نداشت

بنویسید بعد مرگم روی سنگ
با خطوطی نرم و زیبا و قشنگ

او که خوابیده ست در این گور سرد
بودنش را هیچ کس باور نکرد

برداشتی از دست نوشته «الهام»

     سراپا اگر زرد و پژمرده ایم                                    ولى دل به پائیز نسپرده ایم
     چو گلدان خالى لب پنجره                                   پر از خاطرات ترک خورده ایم
    اگر داغ دل بود، ما دیده ایم                                  اگر خون دل بود، ما خورده ایم
    اگر دل دلیل است، آورده ایم                                اگر داغ شرط است، ما برده ایم
    اگر دشنه دشمنان، گردنیم                                       اگر خنجر دوستان، گرده ایم
    گواهى بخواهید، اینک گواه                                  همین زخم هایى که نشمرده ایم
    دلى سر بلند و سرى سر به زیر                       از این دست عمرى به سر برده ایم

چه دانستم که این سودا مرا زین سان کند مجنون                   
                              دلم را دوزخی سازد، دو چشمم را کند جیهون

چه دانستم که سیلابی مرا ناگاه برباید                                
                                     چو کشتی ام دراندازد میان قلزم پرخون

زند موجی بر آن کشتی که تخته تخته بشکافد                       
                                که هر تخته فرو ریزد ز گردشهای گوناگون

نهنگی هم برآرد سر، خورد آن آب دریا را                           
                                چنان دریای بی پایان شود بی آب چون هامون

چو این تبدیلها آمد، نه هامون ماند و نه دریا                         

                   چه دانم من دگر چون شد، که چون غرق است دردی چون

چه دانم های بسیار است، لیکن من نمی دانم                          

                                 که خوردم از دهان بندی در آن دریا کفی افیون

ایستاده اما نه ........ افتاده در ته چاه، بیچاره ای که نه در زمین آرامش دارد و نه در ته چاهی بدون بار ........

این آخر و عاقبت کسی است که تنها به طریق حیوانیت به انسان ها کمک های بزرگی می کند اما دریغ از طریق انسانیت که به ناتوانی کمک کنند.

می خواهم نباشم و فراموش شوم، بودن سخت است و نبودن آرامشی است که در نبودن آرزوی بودن آن را داری، می خواهم بمانم تنها در رهایی خویش و با خویش بخوانم آوایی بلند در دل كه:

عشق يعني مستي و ديوانگي 

       عشق يعني با جهان بيگانگي
             عشق يعني شب نخفتن تا سحر 
             عشق يعني سجده ها با چشم تر 
                  عشق يعني در جهان رسوا شدن     

                       عشق يعني اشك حسرت ريختن 

 عشق يعني لحظه هاي التهاب 
           عشق يعني لحظه هاي ناب ناب 
            عشق يعني ديده بر در دوختن 
                      عشق يعني در فراقش سوختن 
                       عشق يعني سروراي آويختن
                             عشق يعني زندگي را باختن

مرگ تختى كشورى را داغدار كرد، جهان پهلوان عمرى كوتاه اما پربركت داشت. هيچ كس فداكارى هاى اين پهلوان بزرگ را در حادثه دردناك زلزله بوئين زهرا فراموش نمى كند.
نوع دوستى هاى اين افتخار آفرين ايران حتى در عرصه مسابقات جهانى هم به چشم مى آمد.
مدويد كشتى گير بزرگ شوروى سابق هيچگاه مسابقات جهانى ۱۹۶۴ توكيو را فراموش نمى كند كه در آن تختى هرگز حاضر نشد پاى مصدوم اين كشتى گير را حتى براى قهرمانى بگيرد و همين جوانمردى باعث باخت قهرمان دوست داشتنى ايران شد.
اين برخوردهاى شاخص اجتماعى در سايه بى توجهى به پيشنهادات عوامل شاه ملعون براى حضور در پست هاى دولتى رژيم مخلوع زمينه ساز تعالى نام تختى در دل هاى مردم ايران شد و او را مستحق شعر «سعديا مرد نكونام نميرد هرگز» قرار داد.
جهان پهلوان تختى آنقدر بزرگ شد كه هفدهم دى ماه با نام وى به يكى از روزهاى به يادماندنى مردم ايران تبديل شده است.
چهل سال از درگذشت اين مرد بزرگ مى گذرد اما هر روز محبوبيت «جهان پهلوان» بيشتر مى شود. قهرمان شدن سخت است ولى «تختى» شدن بسيار مشكل و شايد دست نيافتنى است. اينگونه است كه نوشتن در مورد تختى و خصايل والاى انسانى اش واقعا سخت مى شود.
امروز حضور در ابن بابويه پاسخ مثبت به ارزش پهلوانى است و برگزارى مراسم براى تختى معرفى كننده اين فرهنگ بزرگ به مردم دنياست.
قهرمان بودن و پهلوان شدن دو مقوله متفاوت اما مرتبط است. انسان براى قهرمان شدن بايد از زندگى عادى بگذرد و با انجام تمرينات سخت، به سوى موفقيت و در نهايت قهرمانى گام بردارد.
براى پهلوان شدن اما بايد به راحتى از قهرمانى گذشت و حتى از خواسته هاى دنيايى...
لقب قهرمانى را مسوولان و مقامات ورزشى اعطا مى كنند اما عنوان پهلوانى صفتى والاست كه مردم عادى براى جوانمردان از خود گذشته در نظر مى گيرند. مطمئنا براى غلامرضا تختى كسب ۹ مدال جهانى كه چهار گردن آويز زرين در آن وجود داشت كارنامه بسيار موفقى در حضور سيزده ساله اش در عرصه مسابقات مختلف جهانى و المپيك محسوب نمى شود زيرا او به دنيا و دلبستگى هايش چشم نداشت.
باور كنيد اين افتخارات بزرگ، زمينه ساز پيدايش قهرمانى نامدار خواهد شد اما تختى نگاهى فراتر از اين داشت، نگاهى عميق كه قهرمانى را به اسطوره پهلوانى سوق داد.
فروتنى و افتادگى در اوج افتخار در برخوردهاى اجتماعى باعث مى شد او خود را بالاتر از هيچ كسى نبيند و اين صفت بزرگ را هرگز مردم هم عصر تختى فراموش نمى كنند.